نشستم سرِ صبر، به جواب سوالم فکرکردم... انگار که مثل صبحهای زمستانی، خیابان شریعتی را برفِنو پرکرده باشد، پشت پنجره یخ کردم... سردم شد... فکرکردم و ردِ تلخِ دردی، پیشانیام را چروک انداخت ؛ قلبم تیر کشید... انگار که با یک چاقوی کوچکِ تیز؛ افتاده باشی به جان نیمکتِ چوبی تنهای آخر کلاس، خط به خط رویش را بتراشی...و بنویسی... مثل همان نمیکت...بیچاره دلی که...افتاده دستت... فکر کردم به جوابش... و دلم خواست خم به ابرو نیاورم... مثل همه ی وقتهایی که سعی کردهام غرورم، مهمتر از اشکهایم باشد... اتفاقی نیفتاده است... فقط... شیارهای زخمی قلبم؛ درد میکند...

آدم ها؛ با همه ی جغرافیای پیچیده ی ذهنی؛ با همه ی تفاوت نقش و نگاره های دل ها، باز هم ؛ شبیه اند بهم... اصلا ؛ بیا مقدمه ها را کنار بگذاریم؛ میخواستم بگویم آدمی که کنج حرم تو آرام گرفته باشد ، دیگر هیچ جای دیگر آرام نخواهد شد.... حالا هم..تلاطمی افتاده به جانم ، از ایوان طلایی حضرت پدر، تا مسجد کوفه... از مسجد سهله و حضور دائمی شما آقا...بغضی کشیده شده تا تهران... از حزن بهت آور حرم حضرت سقا؛ تا زیر قبه ی حضرت ارباب... از غربت سامرا و سنگرهای مدافعان حرمش؛ بگیر؛ تا سنگفرش های صبور و مهربان حرم جوادالائمه... ..... پ.ن: حر کن مرا که جان من از شرم پر شده من را که راه ن